Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

Αντικυβερνητική -αντιεθνικιστική- αντιπολεμική πορεία Παρασκευή 23/02 στις 18:00 στο Θόλο (κτήριο Παπαστράτου)

Τον πόλεμο το ζούμε κάθε μέρα εδώ

Επί αρκετές εβδομάδες η πολιτική επικαιρότητα μονοπωλείται από την αντιπαράθεση για το όνομα μιας γειτονικής χώρας και για τις «επεκτατικές βλέψεις του εξ ανατολών κινδύνου». Προσπάθεια αποπροσανατολισμού, υπαρκτοί κίνδυνοι ή αστικά πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες και εις βάρος των λαών; Πριν αποπειραθεί κάποιος να απαντήσει ας κρατήσει σημειώσεις στα εξής: Από 21 Φεβρουαρίου (με παράταση μιας εβδομάδας) «εγκαινιάστηκαν» οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί ανοίγοντας την «όρεξη» στους τραπεζικούς ομίλους για την υφαρπαγή της λαϊκής κατοικίας. Πριν λίγες μέρες οι αποκαλύψεις για τις μίζες της Novartis αποτύπωσαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο οτι ο πλούτος που παράγει η εργαζόμενη πλειοψηφία κλέβεται με τον πλέον επίσημο τρόπο απο τους επιχειρηματικούς κολοσσούς –βιτρίνες του καπιταλισμού. Στις αρχές Μαρτίου το «σαφάρι» των ιδιωτικοποιήσεων βάζει στο στόχαστρο την ΕΕΣΣΤΥ, μια από τις βασικές εταιρίες που συγκροτούσαν τους ελληνικούς σιδηρόδρομους συμβάλλοντας στη μετατροπή του πλέον λαϊκού μέσου μαζικής μεταφοράς σε είδος πολυτελείας. Στα μέσα Γενάρη ο φασιστικός όχλος των εθνικιστικών συλλαλητηρίων επιτέθηκε με λύσσα στην κατάληψη Libertatia στη Θεσσαλονίκη πυρπολώντας ένα νεοκλασικό κτήριο, που όλως τυχαίως δεν είδε κανένα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ που έβλεπαν «καταστάσεις εκτροπής» κάθε φορά που απεργοί και διαδηλωτές πάλευαν ενάντια στη μνημονική λαίλαπα. Τι σημαίνουν όλα τα παραπάνω; Ότι ο κοινωνικός πόλεμος κυβέρνησης, ΕΕ, κεφαλαίου εναντίον του εχθρού λαού είναι εδώ και είναι η πραγματική απειλή.
Ο ελληνικός καπιταλισμός (και τα διεθνή του στηρίγματα ΕΕ, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ), εκτιμώντας πως κλείνει το μέτωπο του εσωτερικού κοινωνικού πολέμου εναντίον του λαού, ετοιμάζεται να επανεξορμίσει για τη διεύρυνση των εκμεταλλευτικών του σχεδίων στην ευρύτερη περιοχή. Η προσπάθεια κυριαρχίας των μονοπωλιακών ομίλων στα Βαλκάνια και στην ανατολική Μεσόγειο είναι η γενεσιουργός αιτία του «Μακεδονικού», των «θερμών επεισοδίων» και όλων των σεναρίων πολέμου. Στο πλευρό τους το εθνικιστικό παραλήρημα που απειλεί να προσδέσει την τύχη των εργαζομένων με την τύχη των επενδύσεων των Ελλήνων καπιταλιστών. Εκείνων δηλαδή που πρωτοστάτησαν στην κοινωνική υποβάθμιση των ανθρώπων του μόχθου μέσα από την αντεργατική καταιγίδα των τελευταίων χρόνων.
Μέσα στις συμπληγάδες του εθνικισμού, των επικίνδυνων και τυχοδιωκτικών πολεμικών σχεδίων των αστικών τάξεων και της σκληρής αντιλαϊκής πολιτικής που σκιάζει την καθημερινότητά μας, το ζητούμενο είναι η διαμόρφωση ενός σχεδίου που θα μιλάει για τα εργατικά δικαιώματα σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με την ασυδοσία του κεφαλαίου. Θα ενώνει τους εργαζόμενους σε οποιαδήποτε πλευρά των συνόρων και αν βρίσκονται και οποιαδήποτε “εθνική φανέλα” και αν φοράνε και τελικά θα διεκδικεί την κατάκτηση μιας καλύτερης ζωής, όχι παίρνοντας τη ζωή ή το ψωμί του πεινασμένου που βρίσκεται δίπλα του, αλλά διεκδικώντας τον κλεμμένο πλούτο από την ίδια την αστική ολιγαρχία. Η ήττα των σχεδίων που θέλουν τους εξαθλιωμένους λαούς της περιοχής μας να γίνουν κρέας για τα κανόνια των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών προϋποθέτει την ήττα των ίδιων των κυβερνητικών σχεδίων σε όλα τα επίπεδα της ταξικής αντιπαράθεσης. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός ενιαίου αντικυβερνητικού, αντιιμπεριαλιστικού, αντιεθνικιστικού, αντιπολεμικού μετώπου που με όρους κινήματος θα συγκρουστεί με την καπιταλιστική σταθερότητα για να κατακτήσει ψωμί, ελευθερία και ειρήνη.

Καλούμε στηρίζουμε την πορεία στις 23 Φλεβάρη στις 18:00 στο Θόλο


ΑΝΤΑΡΣΥΑ Μαγνησίας  

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το σκάνδαλο της Novartis

Σκάνδαλο είναι το σύστημα – Φάρμακο η ανατροπή του!

Το «σκάνδαλο Novartis» αναδεικνύει, για άλλη μία φορά, ότι όσο το φάρμακο αποτελεί κερδοφόρο εμπόρευμα τόσο η διαπλοκή με την εξουσία και η διαφθορά θα είναι ο κανόνας λειτουργίας των φαρμακευτικών βιομηχανιών.
Σκάνδαλα με πρωταγωνιστές την Novartis, και τις υπόλοιπες μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες, είναι συνηθισμένα σε όλο το πλανήτη. Ο τζίρος του φαρμάκου θα φτάσει το 1,5 τρισ. δολάρια στην επόμενη πενταετία και όλες οι φαρμακευτικές εταιρίες ανταγωνίζονται με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο να αποκτήσουν ένα μεγάλο κομμάτι από αυτό τον τζίρο, αδιαφορώντας για τις ανάγκες και την υγεία του κόσμου. Ακόμα και τα πρόστιμα εκατομμυρίων δολαρίων που πληρώνουν, όταν τα πληρώνουν, είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στα υπερκέρδη τους.
Σε αυτό το πλαίσιο, η δράση της Novartis στην Ελλάδα δεν αποτελεί ούτε εξαίρεση, ούτε έκπληξη. Πόσο μάλλον δεν μπορεί να αποτελεί έκπληξη για τους μαχόμενους γιατρούς και υγειονομικούς, που εδώ και χρόνια αναδεικνύουν τη διαπλοκή πολιτικής εξουσίας, φαρμακευτικών εταιριών και δημοσιογράφων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η υπόθεση με την προμήθεια εκατομμυρίων εμβολίων για τη γρίπη το 2008-2009, όταν μόνο οι υγειονομικοί της μαχόμενης αντισυστημικής αριστεράς είχαν τολμήσει να αντιταχθούν στο κλίμα πανικού που δημιουργούσαν –με το αζημίωτο, όπως φαίνεται- πολιτικοί και δημοσιογράφοι. 
Η αποκάλυψη του σκανδάλου Novartis δεν οφείλεται βέβαια στη δυνατότητα του συστήματος να εξυγιαίνεται, ούτε σε κάποια βούληση του FBI και των διωκτικών αρχών των ΗΠΑ για «κάθαρση», αλλά ήρθε τώρα στην επιφάνεια μέσα από τις αποκαλύψεις των ανταγωνιστών της, λόγω αντικρουόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Από τις καταθέσεις των «προστατευόμενων μαρτύρων», που διέρρευσαν στον Τύπο, η - γερμανικών συμφερόντων - ελβετική πολυεθνική, από το 2007 μέχρι το 2015, «έσπρωξε» 50 εκατομμύρια ευρώ (!) σε δέκα (!) κορυφαία στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να την «διευκολύνουν» να ενισχύσει τη θέση της στην ελληνική αγορά σε σχέση με τους ανταγωνιστές της, να αυξήσει την τιμή των φαρμάκων της και να επιταχυνθεί η διαδικασία πληρωμής της από το Δημόσιο. Με μερίδιο 10% στην ελληνική αγορά, μία αύξηση ακόμα και 10 cents στη τιμή φαρμάκου ισοδυναμεί με κέρδη 25 εκατομμυρίων ευρώ για την Novartis. Όλοι αυτοί που τα «πήραν», την ίδια περίοδο, έφερναν και ψήφιζαν δύο μνημόνια, μας μίλαγαν για τις «σπατάλες με τα φάρμακα» και μας κουνούσαν το δάκτυλο γιατί «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας» καλώντας μας να δεχτούμε τα μνημόνια ως… ευλογία!
Στα ονόματα που περιλαμβάνονται στη δικογραφία, συναντά κανείς την αφρόκρεμα της υποκρισίας των προηγούμενων χρόνων: αυτόν που πλάσαρε τον εαυτό του ως «σωτήρα» της χώρας από τη γρίπη των πτηνών, τον υπουργό που έχτισε την πολιτική του καριέρα στοχοποιώντας οροθετικές γυναίκες, δύο πρώην πρωθυπουργούς που θα έβγαζαν τη χώρα από την κρίση, τον – σε κάθε σκάνδαλο παρόντα - πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τον σημερινό αντιπρόεδρο της ΝΔ που ούρλιαζε ότι θα μειώσει τη φαρμακευτική δαπάνη, την ίδια στιγμή που έριχνε τα βάρη στην τσέπη των ασθενών!
Όσο και αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το υπαρκτό σκάνδαλο Novartis και να υψώνει τη «σημαία της κάθαρσης», δεν μπορεί να κρύψει και τις δικές της ευθύνες.
Καταρχάς, εκτός από την επικοινωνιακή διαχείριση του σκανδάλου, επί της ουσίας δεν είναι καν δεδομένο ότι οποιοσδήποτε από τους πολιτικούς θα καταδικαστούν πράγματι, αφού συνεχίζει να είναι σε ισχύ ακόμη ο νόμος περί (μη) ευθύνης Υπουργών για να τους προστατεύει –όπως άλλωστε έγινε και σε άλλο σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι κλπ)! Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν έχει κάνει καν νύξη για την κατάργησή του. Άλλωστε συνεχίζει και η ίδια την μνημονιακή πολιτική στο χώρο των φαρμάκων και της υγείας, συνέχεια της πολιτικής των προηγούμενων κυβερνήσεων, που αποτελεί θερμοκήπιο για νέα τέτοια τύπου σκάνδαλα, αν δεν υπάρχουν ήδη και δεν έχουν βγει ακόμα στη φόρα.
Δεν ακουμπάει καν τις υπερτιμολογήσεις φαρμάκων, ούτε βέβαια τα καπιταλιστικά βιομηχανικά υπερκέρδη από τα νοσοκομειακά υλικά. Δεν έχει αλλάξει –παρά τις εξαγγελίες της- το νόμο για τις προμήθειες στο ΕΣΥ. Με το πολυνομοσχέδιο για την υλοποίηση των δεσμεύσεων του 3ου μνημονίου, που καθόρισε τις νέες τιμές φαρμάκων, την περικοπή και τα «πλαφόν» στη δημόσια φαρμακευτική δαπάνη, τις «κλειστές λίστες φαρμάκων» οδήγησε στην κατακόρυφη αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων στην αγορά φαρμάκων, με παράλληλη εξασφάλιση της συνέχισης της κερδοφορίας των φαρμακοβιομηχανιών. Η συμμετοχή των ασφαλισμένων στην αγορά φαρμάκου (για τα φάρμακα της «θετικής λίστας», δηλαδή αυτά που συνταγογραφούνται και ο ΕΟΠΥΥ συμμετέχει στην αποζημίωσή τους) είναι σήμερα στο 30% από το 9% που ήταν προ μνημονίων, ενώ τα φάρμακα της «αρνητικής λίστας» και τα μη συνταγογραφούμενα πληρώνονται από τους ασθενείς στο σύνολο της τιμής τους!
Την ίδια στιγμή ο ΕΟΦ έχει μετατραπεί σε «διαιτητή» στον ανταγωνισμό των φαρμακοβιομηχανιών, αντί να προστατεύει τους ασθενείς από την ποιότητα των φαρμάκων που κυκλοφορούν.
Στο βωμό των «πρωτογενών πλεονασμάτων», ο κρατικός προϋπολογισμός για την υγεία, τη φαρμακευτική δαπάνη και τις συντάξεις μειώνεται με αποτέλεσμα τα δημόσια νοσοκομεία να ρημάζουν και τα φάρμακα από είδος πρώτης ανάγκης να μετατρέπονται σε είδος πολυτελείας για εργαζόμενους και συνταξιούχους που δεν μπορούν να τα αποκτήσουν, με αποτέλεσμα ακόμη και να διακόπτουν τη θεραπεία τους βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή τους. Αυτή είναι η πραγματικότητα στο χώρο της υγείας σήμερα κι αυτή δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από τις ευθύνες και τις μίζες των προηγούμενων κυβερνήσεων, αφού ο πραγματικός φταίχτης είναι η ίδια η μνημονιακή πολιτική που πιστά ακολουθεί και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Η οργή του κόσμου για το «σκάνδαλο Novartis» δεν πρέπει να σταματήσει στην απαίτηση να τιμωρηθούν όσοι κατάκλεψαν τον ελληνικό λαό. Πρέπει να μετατραπεί σε δυνάμωμα της πάλης ενάντια στη μνημονιακή πολιτική και αυτής κυβέρνησης και όλων όσοι στηρίζουν τέτοιες πολιτικές. Οι αγώνες των εργαζόμενων στα νοσοκομεία, ενάντια στην διάλυση της δημόσιας υγείας, δείχνουν το δρόμο.
Πραγματική λύση για να πάψουν τέτοιου τύπου σκάνδαλα είναι η δημόσια, ποιοτική και δωρεάν υγεία και φαρμακευτική αγωγή για όλες και όλους.
Κρατικοποίηση, χωρίς αποζημίωση, των φαρμακοβιομηχανιών με εργατικό έλεγχο και κεντρικό σχεδιασμό στην παραγωγή αλλά και στην έρευνα νέων φαρμάκων για την αντιμετώπιση όλων των γνωστών ασθενειών. Καμία εμπλοκή του ιδιωτικού κεφαλαίου στο χώρο της υγείας. Επανασύσταση και στελέχωση του ΕΟΦ με μοναδικό κριτήριο τον πλήρη επιστημονικό έλεγχο των φαρμάκων για την προστασία των ασθενών.
 
Για να μπουν οι ανάγκες μας πάνω από τα κέρδη των καπιταλιστών, για να τελειώνουμε μ' αυτό το σύστημα που "τρέφεται" με σκάνδαλα.


ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Ανακοίνωση της Αριστερής Παρέμβασης στη Θεσσαλία για τη συζήτηση του περιφερειακού συμβουλίου για το "Μακεδονικό"

Πιστά προσδεδέμενος στο άρμα του εθνικισμού και του ελληνικού καπιταλισμού ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας

   Για μία ακόμη φορά το πρωτοπαλίκαρο της αστικής πολιτικής στη Θεσσαλία, υπηρέτης και αυτός μαζί  με την κυβέρνηση και την πλειοψηφία της αντιπολίτευσης ,των συμφερόντων της αστικής τάξης  περιφερειάρχης κ. Αγοραστός ,πρωτοστατεί στην πραγμάτωση των πιο επιθετικών βλέψεων του ελληνικού κεφαλαίου. Eναρμονιζεται   πλήρως μαζι με τα αφεντικά του,   στα  σχέδια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια  για να λυθούν οι «εκκρεμότητες» για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ  με ότι αυτό σημαίνει. Αυτή τη φορά με την κατάθεση ενός σχεδόν πανομοιότυπου ψηφίσματος για το “Μακεδονικό” με τη Χρυσή Αυγή και σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση μέσω της στήριξης των ΑΝΕΛ στο περιφερειακό συμβούλιο, αλλά και του ΠΑΣΟΚ (“Κίνημα αλλαγής” κατά κόσμον...). Η συγκολλητική ουσία που ενώνει σε μια κοινή κατεύθυνση τα φαινομενικά διαφορετικά ρεύματα είναι η ίδια που όλα τα προηγούμενα χρόνια κατέστησε τις παραπάνω πολιτικές δυνάμεις αιχμή του δόρατος στον ταξικό πόλεμο εναντίον των εργαζομένων στη χώρα μας. Είναι η ένταξη τους στο ταξικό στρατόπεδο που ανδρώνεται μέσα στα συρματοπλέγματα της ΕΕ και ενισχύεται οικονομικά μέσα από την εκμετάλλευση της ντόπιας και όχι μόνο εργαζόμενης πλειοψηφίας. Το ψήφισμα εξάλλου που κατέθεσε η παράταξη της ΝΔ σε δύο γραμμές περιγράφει τη βασική συμφωνία όλης της αστικής πολιτικής: “Είμαστε υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής και τις ένταξης σε διεθνείς οργανισμούς των χωρών της Νοτιοανατολικής Ευρώπης...”
   Πίσω από τη γραφική πλειοδοσία της πρότασης της Χρυσής Αυγής για ανέγερση αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε κάθε πόλη της Θεσσαλίας και τις “εθνικές κόκκινες γραμμές” του “1992”, κρύβεται η προσπάθεια διατήρησης του γειτονικού κράτους ως πηγή πλούτου για τον ελληνικό καπιταλισμό. Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: οκτώ επιχειρήσεις ελληνικών ή μικτών συμφερόντων, περιλαμβάνονται στον κατάλογο των 200 μεγαλύτερων επιχειρήσεων στη Δημοκρατία της Μακεδονίας το 2016, τον οποίο εξέδωσε το οικονομικό περιοδικό Capital του εγχωρίου ομίλου Capital Media Group, όπως αναφέρει σε ενημερωτικό έγγραφό του το Γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων του Γραφείου Συνδέσμου της Ελληνικής Δημοκρατίας στα Σκόπια. Στην 3η θέση, κατατάσσεται η ΟΚΤΑ (του ομίλου ΕΛΠΕ), ο μεγαλύτερος προμηθευτής καυσίμων στη χώρα με κύκλο εργασιών 311 εκατ. Ευρώ. Στην 22η θέση η USJE-TITAN (του ομίλου ΤΙΤΑΝ) με κύκλο εργασιών 72,4 εκατ. ευρώ και στην 24η η Veropoulos με κύκλο εργασιών 70,7 εκατ. ευρώ. Στις 200 μεγαλύτερες επιχειρήσεις της ΠΓΔΜ περιλαμβάνονται επίσης οι Pivara Skopje (Coca Cola HBC - Heineken, 35η ), Dojran Steel (του ομίλου ΣΙΔΕΝΟΡ, 46η ), ΑΚΤΟR (57η), Zito Luks (Elbisco, 135η ) και Mermeren Kombinat (Παυλίδης Μάρμαρα - Γρανίτες, 144η). Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε τους χιλιάδες εργάτες που κατεβαίνουν κάθε καλοκαίρι από τη γειτονική χώρα αναζητώντας εργασία για ένα κομμάτι ψωμί, αλλά και τις φτηνές αγορές για χιλιάδες συμπατριώτες μας που καθημερινά συναλλάσσονται με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας, τότε πιο κοντά στην αλήθεια θα ήταν να μιλούσαμε για μια χρυσοφόρα επένδυση του ελληνικού καπιταλισμού, παρά για κάποιον “εθνικό κίνδυνο”.
    Το “φλερτ” του κ. Αγοραστού με την ένταση του εθνικισμού στην περιοχή των Βαλκανίων, αποτελεί την προσπάθεια μετατροπής της κοινωνικής πλειοψηφίας σε στρατιώτη στην αντιπαράθεση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που δε θα λύσουν κανένα κοινωνικό πρόβλημα, απλά θα ενισχύσουν την κερδοφορία των ανταγωνιζομένων μερίδων του κεφαλαίου. Αποτελεί τη συνέχεια του βαφτίσματος των ιδιωτικοποιήσεων σε “επενδύσεις”, του εργασιακού μεσαίωνα σε “ασφαλές επενδυτικό περιβάλλον”, των μνημονίων σε “μοναδική εναλλακτική” και συνολικά όλης της ιδεολογικής τρομοκρατίας που επιχειρεί να ταυτίσει τις ζωές μας με την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, σε μια συγκυρία που η ίδια η ζωή πείθει καθημερινά για το αντίθετο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την πλήρη εναρμόνιση με τα δόγματα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ ενισχύει ακριβώς την ίδια θέση. Η δημιουργία κοινής επιτροπής στο περιφερειακό συμβούλιο της 29ης Ιανουαρίου με τη ΝΔ (Καλτσογιάννης), το ΠΑΣΟΚ (Λιακούλη), τους ΑΝΕΛ (Χρυσοβελόνη) και τη Χρυσή Αυγή (Ηλιόπουλος) για την έκδοση ψηφίσματος για το “Μακεδονικό” αποτελεί τη σφραγίδα της ενοποίησης όλων των δογμάτων στήριξης της αστικής πολιτικής. Το μήνυμα είναι σαφές. Ο κοινωνικός πόλεμος που διεξάγεται εναντίων των λαϊκών στρωμάτων στη χώρας μας θα “εξαχθεί” ως πόλεμος ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στους γείτονες μας. Δε θα έχουμε ούτε εκείνοι ούτε εμείς να φάμε, άλλα θέλουν να μας μάθουν να τους μισούμε.
   Ο κ. Αγοραστός έφτασε στο σημείο ουσιαστικά με την τοποθέτηση του στο περιφερειακό συμβούλιο να υπερασπίζεται και να στηρίζει τα εθνικιστικά συλλαλητήρια. Φαίνεται μάλλον πως δεν τον ενόχλησε η επίθεση των ταγμάτων εφόδου στη Θεσσαλονίκη καθώς και η πυρπόληση κτιρίων. Αυτή τη φορά δεν προτρέπει για “σύνεση” και “χαμηλούς τόνους” όπως προτρέπει συχνά πυκνά σε μια σειρά αναμετρήσεων των φτωχών εναντίων των πλουσίων. Αυτή τη φορα, η επίθεση των μαντρόσκυλων του ελληνικού καπιταλισμού αξιοποιεί την εθνικιστική αφήγηση-είτε της περικεφαλαίας και του βουκεφάλα είτε του κοσμοπολιτισμού-για να κρυφτεί, να εξωραϊστεί και να καθαγιαστεί ο σκοπός της υπηρέτησης των συμφερόντων της ολιγαρχίας, σε μια περιοχή υψηλής γεωστρατηγικής σημασίας (ανταγωνισμός ΗΠΑ-Ρωσίας για έλεγχο περάσματος ενεργειακών πόρων, διατήρηση και ισχυροποίηση του ελληνικού επιχειρηματικού κεφαλαίου στις γειτονικές βαλκανικές χώρες κ.ο.κ). Οι ταξικές δυνάμεις οφείλουν θαρρετά να υπερασπιστούν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού κάθε λαού, αλλά και την αναγνώριση των δικαιωμάτων των μειονοτικών πληθυσμών στην Ελλάδα που η καταγραφή τους περιορίζεται μόνο στις θρησκευτικές μειονότητες.
   Η Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία καταψήφισε τα προτεινόμενα ψηφίσματα και τη συγκρότηση της επιτροπής διαχείρισής τους. Το εθνικιστικό παραλήρημα των ημερών κάνει τα τύμπανα του πολέμου να ηχούν πιο δυνατά στην περιοχή μας, ενισχύει αποκλειστικά τα αστικά σχέδια και προσδένει ακόμα πιο ασφυκτικά το μέλλον μας στις λαιμητόμους των κοινωνικών δικαιωμάτων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Άμεσο καθήκον είναι η οικοδόμηση εργατικού - λαϊκού κινήματος  και στη περιοχή μας  ενάντια στην αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο, ο αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση και την ΕΕ , ενάντια στην φασιστική απειλή και τον ρατσισμό. Παλεύουμε για την ενοποίηση των λαών στη βάση των ταξικών τους συμφερόντων για μια διεθνιστική εργατική λύση σε σύγκρουση και αποδέσμευση με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Κλιμακώνουμε την αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και τους αστικούς θεσμούς ως τον μόνο δρόμο για να ζήσουμε μια ελεύθερη και ειρηνική ζωή. Καλούμε το λαό να απομονώσει και να συγκρουστεί με τους διοργανωτές των εθνικιστικών συλλαλητηρίων και με όσους τους δίνουν κάλυψη και να παλέψει για την ακύρωση τους. Καλούμε τις μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος να δώσουν την μάχη ενάντια στο φασισμό, τον εθνικισμό και την αστική πολιτική ως ένα αδιαίρετο συνεχές που πρέπει να ηττηθεί.


Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία – Ανταρσία για την Ανατροπή   

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τα εθνικιστικά συλλαλητήρια

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ
ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ
ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ και η ΕΕ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ
ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ

Καταγγέλλουμε τα εθνικιστικά συλλαλητήρια της 21ης Γενάρη στη Θεσσαλονίκη και της 4ης Φλεβάρη στην Αθήνα.
Οι ακροδεξιοί διοργανωτές, η ρητορική μίσους, τα εθνικιστικά συνθήματα, οι αναφορές στη «σωτηρία» από «τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας», η εμφάνιση της εγκληματικής ναζιστικής συμμορίας Χρυσής Αυγής ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά του συλλαλητηρίου της 21ης Γενάρη. Αυτά άνοιξαν τον δρόμο για την επέλαση των δολοφονικών ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής και άλλων φασιστοειδών στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, με αποτέλεσμα την άγρια επίθεση στον Κοινωνικό Χώρο «Σχολείο», τον εμπρησμό της κατάληψης Libertatia και τις ανοιχτές απειλές σε αγωνιστές.
Καμία σχέση δεν έχει η καλλιέργεια του εθνικισμού με οποιαδήποτε αγωνιστική ή αντιιμπεριαλιστική «διάθεση». Αυτά τα συλλαλητήρια είναι εχθρικά προς το λαϊκό εργατικό κίνημα και την αριστερά. Προσπαθούν να στρέψουν την οργή της εργατικής τάξης και του λαού από τη φτώχεια και τα μνημόνια προς τον εθνικισμό, την δεξιά και την ακροδεξιά. Όποιος συμμετέχει σε αυτά ή τα στηρίζει δίνει έδαφος στην καλλιέργεια του εθνικισμού, του σκοταδισμού και του φασισμού.
Τα συμφέροντα του εργαζόμενου λαού στη χώρα μας είναι αντίθετα τόσο με τις επιδιώξεις της ελληνικής αστικής τάξης όσο και με τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή, που υπηρετεί πλήρως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Εδώ βρίσκεται η ουσία: παρά την υπερπροβολή της ονοματολογίας, το ζήτημα του «Μακεδονικού» αφορά την προσπάθεια να λυθούν οι «εκκρεμότητες» για την ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, γιατί αυτό απαιτεί και ο σχεδιασμός των ΗΠΑ και ο ανταγωνισμός οικονομικής και γεωπολιτικής επιρροής των ιμπεριαλιστικών κέντρων (ΗΠΑ- Ρωσία-ΕΕ) και των γειτονικών κρατών (Ελλάδα, Τουρκία, Βουλγαρία, Σερβία, Αλβανία).
Σήμερα τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης –που υπηρετούν η κυβέρνηση και αντιπολίτευση- εναρμονίζονται πλήρως με αυτά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, ενώ στηρίζονται από αυτούς για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα των εργαζόμενων και της νεολαίας με την μνημονιακή πολιτική. Οι δυνάμεις που σήμερα σηκώνουν τον εθνικιστικό κουρνιαχτό και προσπαθούν να εμφανιστούν ως «πατριωτικές» είναι οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις που ψήφισαν ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, που θυσιάζουν κάθε λαϊκό συμφέρον στο βωμό της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που ψηφίζουν την επιτροπεία της χώρας ως το 2060. Τέτοιους «πατριωτισμούς» οι λαοί τους έχουν πληρώσει με πολέμους και καταστροφές.
Ο μόνος δρόμος που μπορεί να εξασφαλίσει την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή των Βαλκανίων είναι η πάλη του εργατικού και λαϊκού κινήματος για την ενότητα της εργατικής τάξης και των λαών της περιοχής ενάντια στις αστικές τάξεις, στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, η αποχώρηση από το ΝΑΤΟ όλων των χωρών της περιοχής ή μη ένταξή τους, ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των εθνοτήτων, των λαών και των μειονοτήτων της ιστορικά πολυεθνικής περιοχής της Μακεδονίας ενάντια στους επικίνδυνους εθνικισμούς που καλλιεργούν οι αστικές τάξεις, με σεβασμό στο δικαίωμα του κάθε λαού να αποφασίζει ο ίδιος το πώς θα ονομάζεται η χώρα του, και όχι να αποφασίζουν γι’ αυτόν οι «νονοί» των Βαλκανίων, τοπικοί και διεθνείς.
Άμεσο καθήκον μας είναι η οικοδόμηση εργατικού - λαϊκού κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον εθνικισμό, τον φασισμό και τον πόλεμο, ο αγώνας ενάντια στην κυβέρνηση και την Τρόικα, ενάντια στην φασιστική απειλή και τον ρατσισμό.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί όλους τους αγωνιστές και αγωνίστριες, όλες τις δυνάμεις της μαχόμενης αριστεράς, να παλέψουν από κοινού και ενωτικά στην παραπάνω κατεύθυνση, ώστε κανένας και καμία να μην πάει στα εθνικιστικά συλλαλητήρια, ώστε τα σωματεία, οι σύλλογοι και οι κινήσεις να υψώσουν τείχος απέναντι στον εθνικισμό και τον φασισμό, ώστε να δυναμώσει ο αντιιμπεριαλιστικός και ο αντικυβερνητικός αγώνας.

ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΑΤΟΪΚΗ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ
ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΛΑΟΙ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ ΕΝΩΜΕΝΟΙ


ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Μαγνησίας για τη συνεργασία του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΠΘ με το ΓΕΣ

Πανεπιστήμιο στην υπηρεσία του πολέμου φτιάχνουν κυβέρνηση, ακαδημαϊκά στελέχη και η ηγεσία του στρατού



Πώς αντιμετωπίζουν τα ΑΕΙ της χώρας την έντασης των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και την κλιμάκωσης των πολεμικών σχεδιασμών των αστικών κέντρων; Μα προφανώς με την εναρμόνιση με τους σχεδιασμούς και τα δόγματα του πολέμου που διεξάγει η αστική πολιτική εντός και εκτός συνόρων. Σε αυτό το πλαίσιο εξάλλου το τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (ΠΘ) υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας με το Γενικό Επιτελείο Στρατού (ΓΕΣ) την Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου 2017 με αντικείμενο “τα Οικονομικά της Άμυνας, τη Διοίκηση Δημοσίων Οργανισμών, τις Διεθνείς Σχέσεις και τη Στρατηγική, τα Δημόσια Οικονομικά, την Πολιτική Οικονομία, τη Διοίκηση και Διαχείριση Έργων, καθώς και Ειδικά Θέματα Άμυνας”.
Η συνέχεια των αντιδραστικών τομών στην ανώτατη εκπαίδευση που επισφραγίζεται σήμερα με την πλήρη επιχειρηματικοποίηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας προσαρμόζεται σε ένα περιβάλλον που τα όρια μεταξύ πολέμου και ειρήνης για τα ταξικά κατώτερα στρώματα της κοινωνίας στενεύουν απελπιστικά μέσα στη δύνη του “ακήρυχτου πολέμου” του κεφαλαίου στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Όπως δηλώνουν ξεκάθαρα εξάλλου με ιδιαίτερα αποκαλυπτικό τρόπο τα αντικείμενα της συνεργασίας του ΠΘ και του ΓΕΣ, ο πόλεμος γίνεται οικονομική επιχείρηση και οι επιχειρηματικοί όμιλοι προσαρμόζονται επιτελικά στο διαρκή πόλεμο εναντίον των εργαζομένων τους, του περιβάλλοντος και συνολικά σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Αυτό είναι εξάλλου το στοιχείο που ενώνει την επιδίωξη όλων των αστικών επιτελείων με την περιβόητη σταθερότητα και κατ επέκταση με τα δόγματα ασφάλειας των επιχειρηματικών συμφερόντων που πολύ απλά μεταφράζονται σε ιδεολογική, πολιτική και υλική καταστολή της κοινωνικής πλειοψηφίας.
Η συνεργασία του τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΠΘ και του ΓΕΣ αποτελεί μια επικίνδυνη και βαθιά αντιδραστική πράξη που επικοινωνεί ευθέως με την εμφάνιση του “εθνικισμού της παραγωγικής ανασυγκρότησης”, δηλαδή με την πρόσδεση των πάντων στο άρμα των πιο επιθετικών βλέψεων του ελληνικού κεφαλαίου που υπηρετείται από διαφορετικούς δρόμους, αλλά με συγκλίνουσες πορείες αυτή τη στιγμή απο όλο το αστικό φάσμα των πολιτικών δυνάμεων. Απο την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μέχρι και τη ναζιστική Χρυσή Αυγή. Το μνημόνιο συνεργασίας ανάμεσα σε ΠΘ και ΓΕΣ επιχειρεί να μετατρέψει τόσο ιδεολογικά όσο και υλικά τη γνώση και την έρευνα, αλλά και την ίδια τη νεολαία σε στρατιώτη ελεγχόμενο απο κοινού απο τη στρατιωτική ηγεσία και τους επιχειρηματικούς ομίλους. Επιχειρεί να εξωραΐσει το ΝΑΤΟ και να του ανοίξει διαδρόμους επικαθορισμού όλων των κοινωνικών πεδίων, από τις σπουδές μέχρι την εργασία, με τον ίδιο τρόπο που άνοιξαν οι πύλες των πανεπιστημίων στις αντιλαϊκές κατευθύνσεις της ΕΕ.
Καλούμε τη νεολαία και τους εργαζόμενους να σπάσουν το πλαίσιο υποταγής της ανώτατης εκπαίδευσης στις κατευθύνσεις της στρατιωτικής ηγεσίας και των επιχειρηματικών ομίλων. Καλούμε τις αγωνιστικές συλλογικότητες εντός και εκτός πανεπιστημίου να κηρύξουν ανεπιθύμητους τους manager επιχειρηματικών συμφερόντων που υποδιώμενοι τους ακαδημαϊκούς καθηγητές υποθηκεύουν πολλαπλά το μέλλον της νεολαίας και της κοινωνίας ολόκληρης. Παλεύουμε να ακυρωθεί το μνημόνιο συνεργασίας ΠΘ και ΓΕΣ με κατεύθυνση μια εκπαίδευση που θα ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες για ολόπλευρη κριτική γνώση, εργασία, ελευθερία και ειρήνη. Παλεύουμε για τη συγκρότηση ενός αντικυβερνητικού – αντιμπεριλαιστικού -διεθνιστικού κινήματος που θα μπλοκάρει τη μηχανή του πολέμου, θα διεκδικεί το ψωμί που μας κλέβει η ντόπια και ξένη ολιγαρχία και θα παλεύει για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών στη βάση των κοινών συμφερόντων των εργαζόμενων όλων των χωρών και όλων των εθνικοτήτων.



27/01/2018

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Μαγνησίας

Ανακοίνωση της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης για τα εθνικιστικά συλλαλητήρια και το παζάρι για την ονομασία της "Δημοκρατίας της Μακεδονίας"

ΠΟΙΟΣ ΑΠΕΙΛΕΙ ΠΟΙΟΝ

Μακεδονομάχοι εναντίον Δημοκρατίας της Μακεδονίας


1. Ειρηνικές ζώνες και φασιστικά τάγματα
Η αστυνομία δικάζει στους δρόμους

Το πιο μαζικό συλλαλητήριο επί της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν ήταν τελικά η κινητοποίηση ενάντια στη ψήφιση των προαπαιτούμενων της νέας μνημονιακής αξιολόγησης. Ήταν εθνικιστικού χαρακτήρα1 με κεντρικό σύνθημα Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική”, με τα φασιστικά τάγματα κρούσης να αλωνίζουν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης κάτω από τις φτερούγες γνήσιας πατριωτικής έξαψης.
Το συλλαλητήριο ήταν πολύ λιγότερο μαζικό από το αντίστοιχο του 1992. Όμως η απειλή που αυτό σηματοδοτεί σήμερα είναι μεγάλη, σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης, απαξίωσης του κοινοβουλευτισμού, υποχώρησης του εργατικού κινήματος, φτωχοποίησης μιας μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού και αντικειμενικής ηγεμόνευσης του “πατριωτισμού” από τα πιο ακροδεξιά και φασιστικά κομμάτια, που έφεραν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές, Έλληνες πολίτες, εργαζόμενοι, μικροαστοί, και κάποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες, βροντοφώναξαν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, και η Χρυσή Αυγή ήταν εκεί, στη πρώτη τη γραμμή. Όλο το πατριωτικό τόξο έβαλε το λιθαράκι του. Ο επίτιμος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Φράγκος Φραγκούλης, ως κεντρικός ομιλητής, έβαλε το Στρατό. Ο Άνθιμος και άλλοι πνευματικοί ταγοί της Ορθοδοξίας, έβαλαν τη Πίστη. Ο Λυγερός, “με το υψηλότερο IQ της χώρας”, έβαλε Τεχνοκρατισμό. Πολιτισμικοί σύλλογοι από όλη την Ελλάδα, έβαλαν τον αγνό και πηγαίο, πέρα από κόμματα, συναισθηματισμό τους. Μαζί και η “πατριωτική αριστερά”, που στήριξε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη ρητορική του συλλαλητηρίου, ο Λαφαζάνης2, η Κωνσταντοπούλου3, ο Μίκης Θεοδωράκης. Χλαμύδες, στολές, σημαίες, συνθήματα, εκατοντάδες ελληνικές σημαίες, playing list με τραγούδια του πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης. Οι Πλατείες αυτές, δεν είναι παρά σε αντιδραστική τομή και συνέχεια της ηττας της διεθνιστικής εργατικής τάσης των κινημάτων τα τελευταία 10 χρόνια, ήττα που ανέδειξε ως κυβέρνηση τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τη Χρυσή Αυγή ως τρίτο κόμμα. 

Όλο αυτό το πανηγύρι έδωσε πολιτική κάλυψη σε επιθέσεις ΜΑΤ και φασιστών σε κομμάτια του κινήματος που καλούσαν σε αντισυγκέντρωση και σε κατειλλημένους χώρους. Οι περισσότερες επιθέσεις αποκρούστηκαν, δεν κατάφεραν να αποτρέψουν όμως τον εμπρησμό της κατάληψης Libertatia από φασίστες. Οι συλλήψεις στην αντιφασιστική πορεία άνω των 2000 που ακολούθησε, ήταν 5. Συνολικά, ποινική δίωξη για 7 πλημμελήματα και 1 κακούργημα. Το κακούργημα που αποδίδεται στον αντιφασίστα είναι ο εμπρησμός, την ώρα που οι φασίστες έκαψαν ολόκληρο κτίριο. Η πραγματικότητα είναι αυτή: Το εθνικιστικό συλλαλητήριο, που προωθήθηκε από όλο το μηντιακό κατεστημένο, μαζί με το ελληνικό κράτος και το παρακράτος έφτιαξαν τις ζώνες ασφαλείας και την “ειρηνική πτέρυγα” της δράσης τωνφασιστικών ταγμάτων εφόδου.

2. Οι Δύο Γραμμές, που είναι Μία

Γύρω από το “Μακεδονικό Ζήτημα” φαίνεται να αναπτύσσονται στο δημόσιο λόγο δύο γραμμές. Από τη μια μεριά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, φαίνεται να προωθεί μια “σύνθετη ονομασία” που θα περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία, ώστε να ενταχθεί η ΠΓΔΜ4 στο ΝΑΤΟ, ένταξη που απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη του ελληνικού κράτους. Απέναντι σε αυτή τη γραμμή που εμφανίζεται ως εθνικά προδοτική, φιλονατοϊκή και φιλοδυτική, συγκροτείται ένα μπλοκ πατριωτικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων με κεντρικό σύνθημα Η Μακεδονία είναι μία, και είναι ελληνική”, που αρνείται κάθε σύνθετη ονομασία. Και οι δύο πλευρές, πέρα από πολιτισμικά και ιστορικά επιχειρήματα, επικαλούνται γεωπολιτικά και οικονομικά εθνικά συμφέροντα. Η πρώτη γραμμή υποστηρίζει ότι η Ελλάδα, καταλήγοντας σε έντιμο συμβιβασμό, θα έχει οικονομικά και γεωπολιτικά οφέλη, ενώ η δεύτερη γραμμή υποστηρίζει ότι η Ελλάδα, αναγνωρίζοντας ένα όνομα που περιλαμβάνει τον όρο “Μακεδονία”, αλλοιώνεται πολιτισμικά και δίνει πάτημα στον αλυτρωτισμό της γείτονος χώρας που έχει βλέψεις στα εθνικά της εδάφη. Η αντιπαράθεση όμως των δύο γραμμών, δεν είναι μια αντιπαράθεση ανάμεσα στον “κοσμοπολιτισμό” και τον “πατριωτισμό”, αλλά ανάμεσα σε μια επιθετική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και σε μια ακόμα πιο επιθετική πολιτική που προτείνει το εθνικιστικό τόξο, σύμφωνα με το οποίο, ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων πρέπει να απαντηθεί με μια κάθετη, σκληρή, ανένδοτη στάση. Είναι δηλαδή μια αντιπαράθεση εσωτερική προς τον πατριωτισμό, για το ποιά γραμμή είναι πιο πατριωτική, για το ποιά γραμμή εξυπηρετεί, άραγε, καλύτερα τα “εθνικά συμφέροντα”. Εκείνη που βλέπει το συμφέρον της Ελλάδας να περνάει μέσα από την αναγνώριση της “Δημοκρατίας της Μακεδονίας” και τη βαθύτερη συνεργασία με ΗΠΑ-ΝΑΤΟ (φέρνοντας βέβαια το λαό της ΠΓΔΜ πρό τετελεσμένων που διαπραγματεύονται η κυβέρνηση της χώρας με την ελληνική κυβέρνηση και το ΝΑΤΟ), ή εκείνη η γραμμή που υπερασπίζεται την αποκλειστικότητα της ελληνικότητας της Μακεδονίας, της αυτοχθονία και ομοιογένεια του ελληνικού πολιτισμού, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τις ΗΠΑ?
Ήδη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν ένα πάντρεμα κοσμοπολιτισμού και πατριωτισμού, Δύσης (ΝΑΤΟ, Ε.Ε, ΗΠΑ) και αντιμνημονιακής “εθνικής υπερηφάνειας”, γνήσιο τέκνο της επικράτησης ενός μεταρρυθμιστικού, σοσιαλσοβινιστικού, μεταμοντέρνου εθνολαικισμού που προέκυψε με την ήττα των “πλατειών” και τη “σύνθεση” των δύο κομματιών τους, του ακροδεξιού και του δημοκρατικού. Η ελληνική περίπτωση αντανακλά, με ιδιαιτερότητες, μια γενικότερη κίνηση στον τον σύγχρονο καπιταλισμό και το Επιχειρηματικό Κράτος Άμυνας/Ασφάλειας. Το μείγμα κοσμοπολιτισμού-πατριωτισμού, αντανακλώντας το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την εθνική συγκρότηση των καπιταλιστικών σχέσεων, οδηγεί όλο και συχνότερα σε αντίστοιχες συγκυβερνήσεις τεχνοκρατών-ακροδεξιών, που προσπαθούν να συμβιβάσουν τις δύο αυτές τάσεις της οικονομίας και της κοινωνικής συνείδησης. Επομένως, πρόκειται για δύο δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μας καλεί να επιλέξουμε τον “διεθνισμό” και “αντιεθνικισμό” του στο μακεδονικό ζήτημα, πρέπει να γνωρίζουμε ότι παίρνουμε πακέτο την βαθύτερα εκμεταλλευτική “εθνική ενότητα’” εργοδοτών-εργαζομένων στο εσωτερικό, τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ και την “επίλυση του ζητήματος” μακριά από την ειρηνική συνεργασία των λαών, με μόνη την ειρηνική συνεργασία των αφεντικών απέναντι στις εργατικές τάξεις-άλλωστε, υπάρχουν πολλά κοινά ελληνικά αφεντικά και από τις δύο πλευρές των συνόρων, όπως ο Βερόπουλος. Όταν, αντίστροφα, το εθνικιστικό τόξο μας καλεί να απορρίψουμε τα δυτικά σχέδια και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που επιβουλεύονται την ελληνική ταυτότητα, πρέπει να ξέρουμε πως παίρνουμε πακέτο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε5 και τις διεθνοποιημένες καπιταλιστικές σχέσεις που δεν μπορεί ουσιαστικά να αμφισβητήσει, και πάνω από όλα την συντριβή των εργαζομένων, των νέων, των συνταξιούχων εντός της Ελλάδας από τον ελληνικό επιχειρηματικό κόσμο, που αύξησε τα κέρδη του στο όνομα της “σωτηρίας της πατρίδας” μας.
Η κριτική στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ως μη πατριωτική, όχι αρκετά εθνικιστική, μας θυμίζει ποιά ήταν η αντιπαράθεση μετά τη πρόσφατη επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα. Τότε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χαρακτηρίστηκε από το εθνικιστικό τόξο ενδοτική, όχι αρκετά επιθετική απέναντι στην Τουρκία. Δεδομένου ότι, σύμφωνα με τον Καλεντερίδη, η Ελλάδα βρίσκεται στην καλύτερη γεωπολιτική θέση απέναντι στην Τουρκία από το 1952, λόγω της τριβής της Τουρκίας με τον ευρωατλαντικό άξονα, το ελληνικό κράτος θα έπρεπε να ασκήσει πιο επιθετική πολιτική απέναντι στην Τουρκία, να μην κάνει παραχωρήσεις, να μην αφήσει τον Ερντογάν να είναι “προκλητικός” μέσα στην ελληνική έδρα. Λίγες μέρες μετά την επίσκεψη, ο Κοτζιάς ανακοίνωση τη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, αρχικά στο Ιόνιο, στέλνοντας επιθετικό μήνυμα για το Αιγαίο στην Τουρκία. Με άλλα λόγια, και στις δύο περιπτώσεις, στο μακεδονικό και στα ελληνοτουρκικά, η ισχυροποιημένη θέση της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ μετά τις συμφωνίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με τις ΗΠΑ, παρουσιάζεται ως εργαλείο πίεσης και επίθεσης του ελληνικού καπιταλισμού ενάντια σε έναν ανταγωνιστικό καπιταλισμό που έχει χειρότερη θέση απέναντι στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Επομένως, το μόνο αντικείμενο αντιπαράθεσης είναι η ένταση της επίθεσης. Ο ελληνικός καπιταλισμός αυτή τη στιγμή έχει τη πρωτοβουλία των κινήσεων, τόσο απέναντι στη Δ.Μ όσο και απέναντι στην Τουρκία.
Και οι δύο πλευρές συμφωνούν σε ένα πράγμα. Θέμα έντονης συζήτησης, κινητοποίησης και αντιπαράθεσης δεν είναι η επίθεση στην εργατική τάξη για να αυξηθούν τα κέρδη των επιχειρηματιών, δεν είναι τα νέα αντιλαϊκά μέτρα. Αντίθετα, μόνο θέμα συζήτησης, κινητοποίησης και αντιπαράθεσης είναι τα “εθνικά” θέματα, το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά κ.α. Θέμα συζήτησης είναι η εξωτερική πολιτική, όχι η εσωτερική πολιτική, η εξωτερική διαπράγματευση, όχι η εσωτερική διαπραγμάτευση. Η ταξική επιβολή των πλουσίων πάνω στους φτωχούς, του κεφαλαίου πάνω στην εργασία, θεωρείται ζήτημα ληγμένο στην Ελλάδα. Σε αυτό συμφωνούν και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, και οι Μακεδομάχοι. Και έχουν αμοιβαίο συμφέρον να συμφωνούν σε αυτό, για να διαφωνούν, εντός θεσμικών ορίων, σε όλα τα υπόλοιπα. Και αφού θεωρούν πως έληξε το ζήτημα της εσωτερικής, ταξικής εκμετάλλευσης, προχωρούν σε μία μάχη της ερμηνείας για το τί είναι το εθνικό συμφέρον στον διεθνή προσανατολισμό του ελληνικού καπιταλισμού. Ο συλλογισμός όλων τους, είναι δηλαδή ο εξής


  1. Βγαίνουμε από τα Μνημόνια-έρχεται η ανάπτυξη.
  2. Σβήνουμε το εργατικό κίνημα-Απαγορεύουμε οποιαδήποτε κοινωνική διαμαρτυρία-κριτική με έμφαση την Επιβολή των Πλειστηριασμών. 
  3. Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε τους "εθνικούς στόχους": 

Επομένως, μολονότι οι δύο αυτές γραμμές γύρω από το μακεδονικό συσπειρώνουν διαφορετικές μερίδες του κεφαλαίου, από τα ΕΛΠΕ του Λάτση μέχρι τον Ιβάν Σαββίδη, θα πρέπει να δούμε αυτή την αντιπαράθεση περισσότερο ως διαφορά προσέγγισης πάνω στην εθνική ηγεμονική στρατηγική του ελληνικού κεφαλαίου συνολικότερα. Η κυβέρνηση έχει πολιτικό συμφέρον από τη συγκρότηση ενός νέου ακροδεξιού άξονα και μιας σοβαρής Χ.Α, που θα πιέσει τη Ν.Δ και τις αντιφάσεις της, δημιουργώντας ένα νέο δίπολο ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τους “ακροδεξιούς”, με τον ίδιο τρόπο που ο ΣΥΡΙΖΑ αξιοποίησε τη Χρυσή Αυγή εργαλειακά όλα τα τελευταία χρόνια6, από όταν ήταν αξιωματική αντιπολίτευση μέχρι το ξέπλυμα της Χρυσής Αυγής από τον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στο Καστελόριζο7. Υπάρχουν διάφορες αποδείξεις, μάλιστα, ότι η πολιτική ηγεσία του Υπ.Άμυνας, δηλαδή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, προωθεί τον εθνικισμό στο μακεδονικό ζήτημα στα στρατόπεδα, με οξύτερο τρόπο τις τελευταίες μέρες. Με ευθύνη της πολιτικής ηγεσίας των Πάνου Καμμένου και Δημήτρη Βίτσα, του ΑΓΕΣ Στεφανή και του Διοικητή του Δ Σώματος Στρατού Αντιστράτηγου Γεώργιου Καμπά, διεξάγεται μια πρωτόγνωρη επιχείρηση διαπαιδαγώγησης και εθνικιστικής υστερίας. Στις 17/01/2008 φτάνει στην ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ η ακόλουθη καταγγελία:

Στις 16 Ιανουαρίου το προσωπικό των στρατιωτικών μονάδων στην Μακεδονία διατάχθηκαν προφορικά (και όχι γραπτά) να εισέλθουν στα στρατόπεδα την ημέρα Κυριακή και ώρα 12.00 π.μ το μεσημέρι για να έλθει επίσκεψη ο διοικητής του σώματος. Αλήθεια, τι ήτανε το τόσο επείγον και άμεσο ώστε ο σωματάρχης να καταργήσει παρανόμως την αργία της Κυριακής και να αναγκάσει το προσωπικό να βρίσκεται εντός στρατοπέδου; Μήπως το ότι στις 14.30 το μεσημέρι τυγχάνει να είναι και το συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη και με αυτόν τον τρόπο να εμποδίσει στελέχη να συμμετάσχουν σε αυτό;

Από τον 'Εβρο και τα ΚΕΝ, μέχρι την ΕΛΔΥΚ στην Κύπρο, οι συνάδελφοι στρατιώτες έχουν μπει στο στόχαστρο μιας πρωτόγνωρης σε ποιότητα και ποσότητα ιδεολογικής επίθεσης από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το Υπουργείο Άμυνας και την στρατιωτική ηγεσία.Όπως αποκαλύπτουν οι ανακοινώσεις του, η εθνικιστική διαπαιδαγώγηση έχει γίνει τμήμα της στρατιωτικής εκπαίδευσης. Δεν έχει πρωταγωνιστές του "γνωστούς" φασίστες και ΝΑΖΙ, τη δράση των οποίων συγκαλύπτει συστηματικά η ηγεσία του Στρατού αλλά τους παλιούς φαντάρους -10 Τάγμα ΕΛΔΥΚ-, τους υπαξιωματικούς και χαμηλόβαθμους αξιωματικούς -Κέντρα Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων.Το αποκορύφωμα αυτής της διαδικασίας είναι η συστηματική εκμάθηση του εθνικιστικού άσματος "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΞΑΚΟΥΣΤΗ" στον Έβρο! Στα παραπάνω να προσθέσουμε "ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ!" Αν επομένως η επίσκεψη του Σωματάρχη την Κυριακή στις μονάδες της Μακεδονίας σηματοδοτεί την προσπάθεια της κυβέρνησης να ελέγξει τη δυναμική των εθνικιστικών και φασιστικών τάσεων που η κυβερνητική πολιτική τροφοδοτεί, πρέπει να επισημάνουμε τις βαθύτερες κυβερνητικές επιδιώξεις, που εξυπηρετούνται από τα εθνικιστικά συλλαλητήρια "για το Μακεδονικό". Μετά τον κύκλο των αγώνων του κόσμου της εργασίας εναντίον των μνημονίων που όλα τα αστικά κόμματος ψήφισαν και εφάρμοσαν, μετά την πρόσφατη ψήφιση του Πολυνομοσχεδίου που προκάλεσε τις αντιδράσεις των εργαζομένων και ξανάφερε στο προσκήνιο σύγχρονες αγωνιστικές αναζητήσεις των κοινωνικών κινημάτων, τα εθνικιστικά συλλαλητήρια επιδιώκουν να ρίξουν ταφόπλακα.


3. Ψάχνοντας “Εθνικό Συμφέρον” στα ιδιωτικά και ταξικά συμφέροντα

Ο ελληνικός καπιταλισμός κάνει εδώ και δεκαετίες απίστευτες μπίζνες στα Βαλκάνια. Πράγμα πασίγνωστο, αλλά που λείπει τις τελευταίες από το δημόσιο λόγο του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, της Ν.Δ ή του ΚΚΕ. Για αυτό ελληνικό κράτος επιδιώκει να διαμορφώσει ένα περιβάλλον ασφάλειας για τις ελληνικές επενδύσεις, το οποίο αφορά από τη διαπραγμάτευση του ονόματος και της εθνικής ταυτότητας της Δημ.Μακεδονίας, μέχρι τον έλεγχο του εναέριου χώρου τριών κρατών, Αλβανίας, Βουλγαρίας, Μαυροβουνίου, μέσω της συμμετοχής του ελληνικού καπιταλισμού και της πολεμικής αεροπορίας του στο ΝΑΤΟ. Οκτώ επιχειρήσεις ελληνικών ή μικτών συμφερόντων, περιλαμβάνονται στον κατάλογο των 200 μεγαλύτερων επιχειρήσεων στην ΠΓΔΜ το 2016, τον οποίο εξέδωσε το οικονομικό περιοδικό Capital του εγχωρίου ομίλου Capital Media Group, όπως αναφέρει σε ενημερωτικό έγγραφό του το Γραφείο Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων του Γραφείου Συνδέσμου της Ελληνικής Δημοκρατίας στα Σκόπια. Στην 3η θέση, ως προς τον κύκλο εργασιών, κατατάσσεται η ΟΚΤΑ (του ομίλου ΕΛΠΕ), ο μακράν μεγαλύτερος προμηθευτής καυσίμων στη χώρα με κύκλο εργασιών 311 εκατ. ευρώ. Στη τωρινή συγκυρία μάλιστα, οι ενεργειακές σχέσεις Αθήνας Σκοπίων σύμφωνα με τα δημοσιεύματα αναβαθμίζονται, με πρωταγωνιστές τα Ελληνικά Πετρέλαια στον ενεργειακό χάρτη της περιοχής8. Έπονται στην 22η θέση η USJE-TITAN (του ομίλου ΤΙΤΑΝ) με κύκλο εργασιών 72,4 εκατ. ευρώ και στην 24η η Veropoulos με κύκλο εργασιών 70,7 εκατ. ευρώ. Στις 200 μεγαλύτερες επιχειρήσεις της ΠΓΔΜ περιλαμβάνονται επίσης οι Pivara Skopje (Coca Cola HBC - Heineken, 35η ), Dojran Steel (του ομίλου ΣΙΔΕΝΟΡ, 46η ), ΑΚΤΟR (57η), Zito Luks (Elbisco, 135η ) και Mermeren Kombinat (Παυλίδης Μάρμαρα - Γρανίτες, 144η).Σημειώνεται ότι σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία της Κρατικής Στατιστικής Υπηρεσίας, την περίοδο Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2017, σύμφωνα με το συνολικό όγκο εξωτερικού εμπορίου, οι σημαντικότεροι εμπορικοί εταίροι της ΠΓΔΜ ήταν η Γερμανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Ελλάδα, η Σερβία και η Βουλγαρία. Σημαντική αύξηση παρουσίασαν οι ελληνικές Άμεσες Ξένες Επενδύσεις στην πΓΔΜ το πρώτο εξάμηνο του 2017, όπως αναφέρεται σε ενημερωτικό έγγραφο του γραφείου Συνδέσμου της Ελλάδος στην πΓΔΜ και του Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων. Συγκεκριμένα, η Ελλάδα καταλαμβάνει την έβδομη θέση στην κατάταξη, στην εισροή Άμεσων Ξένων Επενδύσεων στην πΓΔΜ, καθώς το σύνολο των επενδύσεων της χώρας ανήλθε στα 2,86 εκατ. ευρώ κατά το πρώτο εξάμηνο του 2017. Ενώ το σύνολο των ελληνικών ΑΞΕ στην πΓΔΜ ανήλθε σε 0,96 εκατ. ευρώ (στοιχεία ροών) το 2016, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων".
Ο Μίχαλος, πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθήνας και της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδας, στηρίζει την “σύνθετη ονομασία”, όχι για αντιπατριωτικούς και κοσμοπολίτικους, αλλά για πατριωτικούς λόγους. Αναφέρει τα εξής9

Και για την Ελλάδα, ωστόσο, τα οφέλη μιας έντιμης συμβιβαστικής λύσης, θα είναι σημαντικά, τόσο στο οικονομικό, όσο και στο γεωπολιτικό επίπεδο. Η χώρα μας είναι σήμερα μεταξύ των πέντε κορυφαίων επενδυτών στα Σκόπια, με τις ελληνικές επενδύσεις, κυρίως στους τομείς των πετρελαιοειδών και καυσίμων, των τραπεζών και του λιανεμπορίου, να υπερβαίνουν το 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Είναι, επίσης, ο έκτος κυριότερος εμπορικός εταίρος της ΠΓΔΜ, με το συνολικό διμερές εμπόριο να φθάνει σε αξία τα 787 εκατ. ευρώ το 2016 και τις ελληνικές εξαγωγές προς τη γείτονα χώρα τα 566 εκατ. ευρώ. Ειδικά για τη Βόρεια Ελλάδα, η ΠΓΔΜ αποτελεί ζωτικής σημασίας εμπορικό εταίρο, ενώ το λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι η σημαντικότερη πύλη για τη διακίνηση των αγαθών της. Συνεργασία υπάρχει επίσης και στον τομέα του τουρισμού, με περισσότερες από 1 εκατ. αφίξεις επισκεπτών από τα Σκόπια κάθε χρόνο, κυρίως τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και σε άλλες περιφέρειες της χώρας μας”

Και ο γνωστός εθνικιστής Νικόλαος Μέρτζος, πρώην πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και ΝεοΔημοκράτης, στηρίζει και τον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αναπτύσσοντας ιστορικά, γεωπολιτικά και οικονομικά επιχειρήματα10.

"Η Μεσο-Βαλκανική Ζώνη αποτελεί τον μοναδικό πλέον στρατηγικό διάδρομο για τη μεταφορά φυσικού αερίου από την Ανατολή προς την Κεντρική και Νότιο Ευρώπη καθώς επίσης για την ασφάλεια των ενεργειακών πηγών που ελέγχει η Δύση. Ταυτόχρονα αυτόν τον διάδρομο ακολουθούν από την Ανατολή οι μυριάδες μουσουλμάνοι πρόσφυγες που η Ευρώπη αδυνατεί να διαχειρισθεί. Εν τω μεταξύ έχει ήδη εκτελεσθεί στην ελληνική Μακεδονία και Θράκη το μεγαλύτερο τμήμα του αγωγού Trans-Adriatic Pipeline (TAP), που θα μεταφέρει στην Ευρώπη φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας - Ελλάδος - Αλβανίας - Αδριατικής - Ιταλίας. Ολες οι εταιρείες είναι δυτικών συμφερόντων. Το ελληνικό τμήμα του αγωγού εξακτινώνεται στη Βουλγαρία και στα Σκόπια καθιστώντας κεντρικό ενεργειακό παίκτη την Ελλάδα. Παράλληλα Ελλάδα και Βουλγαρία κατασκευάζουν ήδη τον κάθετο αγωγό που θα μεταφέρει φυσικό αέριο στη Βουλγαρία από τον TAP και από την Αλεξανδρούπολη, όπου μελλοντικά θα καταλήγει υγροποιημένο το φυσικό αέριο των ΑΟΖ Κύπρου - Ισραήλ - Αιγύπτου. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2017 οι υπουργοί Ενέργειας Ελλάδος, Βουλγαρίας και Σερβίας συναντήθηκαν στην Αλεξανδρούπολη όπου συμφώνησαν να εμβαθύνουν τη συνεργασία τους στο δίκτυο των αγωγών ενέργειας".

Εξηγεί, μάλιστα, πώς το timing είναι ευνοϊκό για έναν “έντιμο συμβιβασμό”, καθώς αυτή τη στιγμή ΗΠΑ, Ελλάδα, και η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, επιδιώκουν κάποια επίλυση. Δεν είναι πως οι ΗΠΑ εξαναγκάζουν την Ελλάδα να λύσει το ζήτημα. Αντίθετα, ο ελληνικός καπιταλισμός τις τελευταίες δεκαετίες, ήδη από την εποχή της Ν.Δ του Μητσοτάκη, επιδίωκε να λύσει το ζήτημα, μόνο που το εκλογικό κόστος του κόμματος που θα έπαιρνε αυτή την επιλογή τον απέτρεπε. Σήμερα, τα πράγματα έχουν “ωριμάσει” στο εσωτερικό του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, ενώ και το γεωπολιτικό τοπίο στα Βαλκάνια είναι ρευστό. Ελλάδα αξιοποιεί τη διαπραγματευτική δύναμη του βέτο της ένταξης και τη στρατηγική βαθύτερης πρόσδεσης με ΗΠΑ των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος. Ο στόχος δεν είναι άλλος από τη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος ασφάλειας μεταξύ των δύο χωρών και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, για τη διατήρηση των οικονομικών θέσεων του ελληνικού καπιταλισμού αλλά και το βάθεμα της ισχύος του, προς το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης. Η γραμμή του ελληνικού καπιταλισμού συμπίπτει με τις προθέσεις των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ θέλουν να προχωρήσουν στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ εκτοπίζοντας τη ρωσική επιρροή και περιορίζοντάς τη στη Σερβία. Ήδη από το καλοκαίρι, ο γνωστός Ι.Μάζης ανέλυε τις τωρινές διαστάσεις του αμερικανορωσικού ανταγωνισμού στα βαλκάνια11, ενώ πριν λίγες μέρες ο Λαβρόφ, υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας, κάλεσε την Ελλάδα να “μην κάνει υποχωρήσεις στο θέμα των Σκοπίων”12, όχι φυσικά γιατί υποστηρίζει τα ελληνικά καπιταλιστικά συμφέροντα, αλλά γιατί συμφέρει το ρωσικό κράτος να μπλοκαριστεί η επέκταση του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, η νυν κυβέρνηση της Δημ. Της Μακεδονίας βλέπει την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ευρύτερη ευρωατλαντική της προοπτική με θετικό τρόπο. Επομένως, οι τρεις γραμμές των τριών κρατών, Ελλάδας, ΗΠΑ, Μακ οδηγούν σε κάποιον έντιμο συμβιβασμό.

3. Ιστορία και Ταξική Συνείδηση

Δεν θα θυμίσουμε πως όλη η ανθρωπότητα κατάγεται μάλλον από μια περιοχή μεταξύ της Αφρικής και της Νότιας Ασίας, και όχι από τη φυλή των μακεδόνων, ούτε πως ο Μέγας Αλέξανδρος θα μπορούσε να αξιώσει, είτε ως σβλαβομακεδόνας είτε ως ελληνομακεδόνας, πως ήταν ο πρώτος πραγματικός ιμπεριαλιστής κατακτητής. Εξάλλου, για αυτήν ακριβώς την καταστρεπτική πολεμική του ορμή ο Μέγας Αλέξανδρος γίνεται αντικείμενο διεκδίκησης, και όχι ως “εκπολιτιστής” ή υψηλό πνεύμα-πρώτος ο εθνικισμός της Ελλάδας διεκδίκησε συνειδητά την πατρότητα αυτού του μεγάλου, αυτοκρατορικού, διεισδυτικού και δολοφονικού Φαλλού. Πώς τοποθετούμαστε εμείς απέναντι σε όλα αυτά? Υπάρχουν δύο τρόποι να αντικρίσει κανείς την παγκόσμια ιστορία. Από τη σκοπιά των κυρίαρχων τάξεων και κρατών, και από τη σκοπιά των αντιστάσεων και των αγώνων. Από τη σκοπιά της ιστορίας των κυρίαρχων, και από τη σκοπιά της ιστορίας των καταπιεσμένων. Από τη μία, τα “γενικά συμφέροντα”, δηλαδή τα συμφέροντα λίγων ταυτισμένα με τα συμφέροντα των πολλών, η “εθνική ενότητα”, δηλαδή οι εθνοκαθάρσεις, η κοινωνική κανονικότητα”, δηλαδή η καταστολή και ο εκτοπισμός του “παθολογικού”, του απόβλητου και του ξένου. Από την άλλη, οι πολυεθνικοί και πολυπολιτισμικοί πειραματισμοί, η δημιουργία νέων κοινοτήτων και μορφών ζωής των καταπιεσμένων, οι εξεγέρσεις, οι επαναστάσεις, με τις ιστορικές τους νίκες και τις οδυνηρές ήττες τους. Η δική μας σκοπιά πάνω στην ιστορία είναι η σκοπιά του αντικειμένου της εκμετάλλευσης που θέλει να γίνει υποκείμενο χειραφέτησης. Η σκοπιά και το βίωμα αυτών που η πολεμική μηχανή του μεγάλου Αλεξάνδρου τότε έσφαξε και υποδούλωσε (όσες δόσεις “εκπολιτισμού” και αν προσθέσουμε) διατηρείται, μέσα στην ιστορική συνέχεια της ταξικής ιστορίας της ανθρωπότητας, στη πραγματικότητα το κοινωνικού πολέμου κρατών και κεφαλαίων απέναντι στους εργαζομένους και τους “πλεονάζοντες” πληθυσμούς σήμερα.

Ποιά είναι όμως η Μακεδονία13 ;


Η Μακεδονία γεωγραφικά είναι μια περιοχή χωρισμένη ανάμεσα σε τρία κράτη. Το μεγαλύτερό της τμήμα αποτελεί το ελληνικό γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας (από την Ανατολική Πίνδο έως τον ποταμό Νέστο κι από τα βόρεια σύνορα ως τον Όλυμπο), το δεύτερο μεγαλύτερο είναι το κράτος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και το μικρότερο είναι το βουλγαρικό τμήμα (περιοχή του Πιρίν/Μπλαγκόεφγκραντ στη νοτιοδυτική Βουλγαρία). Πολύ μικρότερα τμήματα της Μακεδονίας βρίσκονται σήμερα εντός των συνόρων της Αλβανίας, του Κοσόβου και της Σερβίας. 

Πληθυσμιακά σε όλο το γεωγραφικό εύρος της Μακεδονίας υπερισχύει το ελληνικό στοιχείο (περίπου 2.5 εκ.), ακολουθούν οι εθνικά Μακεδόνες (1,3 εκ.), οι Αλβανοί (500 χιλ., το 25% του πληθυσμού της Δ.Μ), οι Βούλγαροι (370 χιλ.) και μικρότερες εθνικές ομάδες. Όλες οι υπόλοιπες χώρες της περιοχής εκτός της Ελλάδας καταγράφουν στις απογραφές τους, τους μειονοτικούς πληθυσμούς που ανήκουν εθνικά στα γειτονικά κράτη. Στην Ελλάδα η τελευταία σχετική καταγραφή που αφορούσε το σλαβομακεδονικό στοιχείο της Βόρειας Ελλάδας αφορούσε τη γλώσσα και όχι το έθνος και είναι του 1951. Τότε καταγράφηκαν περίπου 40 χιλ. Σλαβόφωνοι.
Το μακεδονικό ζήτημα ως ζήτημα για την τύχη της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας ανοίγει τον 19ο αιώνα (στα τέλη του 19ου αιώνα επανεμφανίζεται και το όνομα Μακεδονία ως γεωγραφικός όρος μετά από εξαφάνιση αιώνων στη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας). Με τη σταδιακή κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας αναπτύσσονται οι ανταγωνισμοί των νέων εθνικών κρατών της περιοχής (Ελλάδα-Βουλγαρία-Σερβία) που αποκτούν μεγαλύτερη ένταση μετά την ίδρυση της αυτόνομης βουλγαρικής εκκλησίας (Εξαρχίας) το 1870. Οι εκκλησίες αποτελούν τα βασικά οχήματα απόκτησης επιρροής και δημιουργίας εθνικής συνείδησης πάνω στους πληθυσμούς της περιοχής. Μέχρι τους βαλκανικούς πολέμους το 1912-13 γίνεται κυριολεκτικά ένας αγώνας δρόμου μεταξύ του ελληνικού Πατριαρχείου και της βουλγαρικής Εξαρχίας για την απόκτηση επιρροής πάνω στα μακεδονικά χωριά και τους κατοίκους τους.
Η Μακεδονία στα τέλη του 19ου αιώνα αποτελεί ένα γεωγραφικό μωσαϊκό λαών, χωρίς καθαρές πλειοψηφίες για καμία εθνική/εθνοτική ομάδα. Αν εξαιρέσουμε τους τουρκικούς και μουσουλμανικούς πληθυσμούς, στις αγροτικές περιοχές κυριαρχεί το σλαβικό στοιχείο ενώ στις πόλεις το ελληνικό. Στο σύνολο των βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Αδριανούπολης (σημερινή γεωγραφική έκταση Μακεδονίας και Θράκης) ο ελληνικός πληθυσμός αποτελεί μειοψηφία. Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου ο ελληνικός πληθυσμός δεν ξεπερνά το 20-25%, ο βουλγαρικός το 30-35% και ο τουρκικός το 40-45% του συνόλου. Οι γλώσσες που ομιλούνται κατά κύριο λόγο είναι η τουρκική, η βουλγαρική κι η ελληνική (φυσικά με πολλά τοπικά ιδιώματα).
Η δημιουργία της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ) σηματοδοτεί τη πρώτη έκρηξη του μακεδονικού (1893-1903), με την οργάνωση αυτή να έχει ως σκοπό την ί αυτονομία στα βιλαέτια της Θεσσαλονίκης και της Αδριανούπολης. ΣτηνΕΜΕΟ συνυπάρχουν βουλγαρικά εθνικιστικά στοιχεία και άνθρωποι με σοσιαλιστικές και αναρχικές ιδέες. Αναπτύσσει ένοπλη πάλη και οργανώνει τον ξεσηκωμό του 1903 (εξέγερση του Ίλιντεν) στον οποίο παίρνει μέρος κυρίως το σλαβικό στοιχείο της Μακεδονίας που έχει σχέση με τη βουλγαρική εκκλησία (Εξαρχία). Σήμερα η εξέγερση του Ίλιντεν είναι η εθνική γιορτή της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Μετά την κατάπνιξη της εξέγερσης του Ίλιντεν, το νέο ελληνικό κράτος δραστηριοποιείται και στέλνει αποστολές που τρομοκρατούν και προσηλυτίζουν πληθυσμούς στο ελληνικό Πατριαρχείο. Πρόκειται για τους γνωστούς “Μακεδονομάχους” και τον αποκαλούμενο “Μακεδονικό Αγώνα” που διαρκεί από το 1904 ως το 1908, που αποτέλεσε απάντηση στη βουλγαρική δραστηριότητα. Οι “Μακεδονομάχοι” προέρχονται κυρίως από τη νότια Ελλάδα, δρουν συνήθως σε συνεργασία με τις οθωμανικές αρχές κι επιτίθενται σε σλαβικά χωριά καίγοντας, ληστεύοντας και δολοφονώντας, με σκοπό τη μείωση της βουλγαρικής επιρροής.

Η αρχική συμμαχία Ελλάδας-Βουλγαρίας-Σερβίας εναντίον των Οθωμανών (Α’Βαλκανικός Πόλεμος), γρήγορα μετατρέπεται σε συμμαχία Ελλάδας-Σερβίας-Οθωμανών εναντίον της Βουλγαρίας (Β’Βαλκανικός Πόλεμος) με αποτέλεσμα τα μεγαλύτερα τμήματα της Μακεδονίας να μοιραστούν μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας. Πολλές χιλιάδες Σλάβων της Μακεδονίας εκδιώκονται από τις κατακτημένες από τον ελληνικό στρατό περιοχές. Ο ελληνικός στρατός καταλαμβάνει περιοχές όπου το ελληνικό στοιχείο αποτελεί μειοψηφία της τάξης που αναφέρθηκε παραπάνω14. Ο Α’ΠΠ που ακολούθησε οδήγησε στην οριστική τριχοτόμηση της περιοχής της Μακεδονίας. Μάλιστα σχεδόν το σύνολο των εναπομεινάντων στελεχών της ΕΜΕΟ τώρα πολεμούσαν με το βουλγαρικό στρατό. Μέχρι και τον Α’ΠΠ, η πλειοψηφία του σλαβικού στοιχείου της Μακεδονίας έχει/αποκτά βουλγαρική εθνική συνείδηση. Παράλληλα όμως, από τις αρχές του 20ου αιώνα έως τη δεκαετία του ‘40 τμήματα του Σλαβόφωνου πληθυσμού της Μακεδονίας αποκρυσταλλώνουν μία εθνική συνείδηση η οποία δεν ταυτίζεται ούτε με τη βουλγαρική, ούτε με τη σερβική, ούτε με την ελληνική. 

Η εγκατάσταση των προσφύγων από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, οι ανταλλαγές πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας κι η βίαιη εκδίωξη του Σλαβομακεδονικού στοιχείου από την ελληνική Μακεδονία αλλάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την εθνολογική σύνθεση της περιοχής. Έτσι, κατά τα έτη 1919-1924 περίπου 650.000 πρόσφυγες ελληνικής καταγωγής εγκαθίστανται στη Μακεδονία ενώ μέχρι το 1930, περίπου 80.000 άτομα Σλαβικής καταγωγής μετακινούνται από την ελληνική Μακεδονία στη Βουλγαρία με βάση τη Συνθήκη του Νεϊγύ15 (στον αριθμό δεν περιλαμβάνονται όσοι έφυγαν στους βαλκανικούς πολέμους και στον Α’ΠΠ ως πρόσφυγες). 

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘20 διάφορες στατιστικές (επίσημες και μυστικές) του ελληνικού κράτους υπολογίζουν τους “Σλαβόφωνους” της ελληνικής Μακεδονίας σε 150-200.000 από τους οποίους οι μισοί περίπου χαρακτηρίζονται “αμφιβόλου ελληνικής συνείδησης”. Το σλαβικό στοιχείο της ελληνικής Μακεδονίας, στη διάρκεια του μεσοπολέμου και ειδικά στις μέρες της δικτατορίας του Μεταξά ζει ως πολίτης β’ κατηγορίας, χωρίς μειονοτικά δικαιώματα, με απαγόρευση ομιλίας και χρήσης της γλώσσας του, υπό διαρκή επιτήρηση. Αντίστοιχα, στο βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (αργότερα Γιουγκοσλαβία) γίνονται προσπάθειες εκσερβισμού του σλαβομακεδονικού πληθυσμού ενώ στη Βουλγαρία προωθείται ένας βουλγαρομακεδονικός αλυτρωτισμός. Στην περίοδο του μεσοπολέμου (μετά το 1923) γίνεται προσπάθεια από τα κομμουνιστικά κόμματα Βουλγαρίας-Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας για την προώθηση μιας μακεδονικής εθνικής συνείδησης ως βάση για τη δημιουργία ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης στα πλαίσια μιας Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας.

Στον Β’ ΠΠ, σε όλη τη Μακεδονία τα βουλγαρικά στρατεύματα, συνεργαζόμενα με τους ναζί, γίνονται αρχικά δεκτά με ευνοϊκή διάθεση από τον ντόπιο πληθυσμό, ο οποίος στη διάρκεια του μεσοπολέμου είχε υποστεί σημαντικές διώξεις και διακρίσεις και συστηματικές προσπάθειες εθνικής αφομοίωσης τόσο από τη Σερβία, όσο κι από την Ελλάδα. Από το 1943 και μετά σημαντικά κομμάτια των Μακεδόνων προσχωρούν στον ΕΛΑΣ και στους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους. Με το τέλος του Β’ΠΠ ιδρύεται η ΛΔ Μακεδονίας ως ομόσπονδη δημοκρατία της νέας Γιουγκοσλαβίας, και έτσι το σλαβομακεδονικό στοιχείο αποκτά εδαφική, κρατική βάση. Έτσι, παρότι δείγματα μιας ανεξάρτητης μακεδονικής εθνικής συνείδησης υπάρχουν ήδη απ’ τα τέλη του 19ου αιώνα, μόνο μετά την ίδρυση της ΛΔΜ μπορούμε να μιλήσουμε για τη δημιουργία ενός νέου έθνους, το οποίο για πρώτη φορά φτιάχνει το δικό του αλφάβητο, τη δική του εκπαίδευση, τη δική του λογοτεχνία, έχει την δική του κυβέρνηση και γρήγορα κόβει δεσμούς με τη Βουλγαρία (ιδιαίτερα μετά τη ρήξη Σοβιετικής Ένωσης-Γιουγκοσλαβίας το 1948 καλλιεργείται συστηματικά κι ένας αντι-βουλγαρισμός στη γιουγκοσλαβική ΛΔΜ). Τη δεκαετία του ‘80, εξαιρέθηκαν οι Σλαβομακεδόνες πρόσφυγες στη ΛΔΜ που είχαν δηλωθεί στα έγγραφά τους ως εθνικά Μακεδόνες. Μέχρι σήμερα, ο επαναπατρισμός τους κι η είσοδός τους στη χώρα απαγορεύεται. Από τη δεκαετία του ‘50, το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την εθνική μακεδονική μειονότητα ενώ μέχρι σχετικά πρόσφατα η χρήση της μακεδονικής γλώσσας δημόσια απαγορευόταν16. Το κόμμα Ουράνιο Τόξο που συμμετέχει στις ευρωεκλογές από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 και υποστηρίζει ότι εκπροσωπεί τους “εθνικά Μακεδόνες” στην Ελλάδα έχει συγκεντρώσει το ανώτερο 4-5.000 ψήφους στις περιοχές της δυτικής Μακεδονίας (Φλώρινα, Πέλλα, Καστοριά, βόρεια Κοζάνη, βόρεια Ημαθία, δυτικό Κιλκίς).


4. Όταν η απειλή έχει ελληνικό όνομα και ταξικό πρόσημο

Στην υπάρχουσα συγκυρία, αυτό που θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο από την πλευρά του εργατικού και διεθνιστικού αντιπολεμικού κινήματος , είναι ότι υπάρχει επιτιθέμενος στο “Μακεδονικό ζήτημα” και αυτός είναι το ελληνικό κράτος. Προς τεκμηρίωση αυτού του ισχυρισμού, αναφέρουμε τα παρακάτω.

Α] Κορυφαίο παράδειγμα της ξεδιάντροπης εθνικιστικής προπαγάνδας, είναι οι αναφορές που γίνονται για τον “αλυτρωτισμό” του Συντάγματος της ΠΓΔΜ. Από τα ελληνικά ΜΜΕ17 και τους διαφόρους πολιτικούς αρχηγούς και κόμματα, από τον Τσίπρα στη συνάντησή του με τον Ζάεφ στο Νταβός18, μέχρι το Λαφαζάνη της ΛΑΕ (βλ. υποσημείωση 1), τον Κουτσούμπα και το ΚΚΕ19, μέχρι και τον...Ιερώνυμο της Ιεράς Συνόδου20. Όλοι αυτοί, συμπεριλαμβανομένου του ΚΚΕ21, συμφωνούν σε μια “εθνική γραμμή”, η οποία λέει ότι φταίνε οι “αλυτρωτισμοί” των δύο χωρών με πρώτο τον αλυτρωτισμό της ΠΓΔΜ, απαιτώντας αλλαγή του “εθνικιστικού συντάγματός” της ως “προϋπόθεση” για ο,τιδήποτε άλλο.

Η ΠΓΔΜ δεν έχει καμία απαίτηση από την Ελλάδα και μετά από την αναθεώρηση του Συντάγματός της του 2011, οποιαδήποτε αιχμή θα μπορούσε να “θεωρηθεί” ως ένδειξη αλυτρωτικών διαθέσεων έχει αφαιρεθεί. Ενδεικτικό εδώ είναι το γεγονός ότι η υποτιθέμενη αναφορά του συντάγματος της γείτονος χώρας που εκλαμβάνεται ως “αλυτρωτική” είναι στο άρθρο 49 του Συντάγματος το οποίο αναφέρει τα εξής "Η Δημοκρατία ενδιαφέρεται για το καθεστώς και τα δικαιώματα εκείνων των προσώπων που ανήκουν στον Μακεδονικό Λαό σε γειτονικές χώρες καθώς και για τους εκπατρισμένους Μακεδόνες, βοηθά την πολιτισμική ανάπτυξη και προωθεί τους δεσμούς μεταξύ τους." Με τη προσθήκη, μετά την τελευταία αναθεώρηση, στο παρόν άρθρο η οποία αναφέρει ότι Στην άσκηση αυτού η Δημοκρατία δεν θα παρεμβαίνει στα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών ή στις εσωτερικές υποθέσεις του». Όσον αφορά τις αναφορές σε “μακεδονικό λαό” και “μακεδονική γλώσσα” του συντάγματος της ΠΓΔΜ, αυτές δεν εκδηλώνουν κανέναν “αλυτρωτισμό”, παρά μόνο τον εθνο-κρατικό της αυτοπροσδιορισμό, ακριβώς το ζήτημα της παρούσας, από τα πάνω (ΝΑΤΟ-ελληνική κυβέρνηση, κυβέρνηση της ΠΓΔΜ). Πέραν αυτού, οποιαδήποτε πρεμούρα του ελληνικού κράτους να εξαναγκάσει σε αλλαγή συνταγματικών διατυπώσεων άλλο κράτος είναι ξεκάθαρη επιθετική κίνηση. Ο μέγιστος αλυτρωτισμός και ιμπεριαλισμός εμφανίζεται όταν όλοι αυτοί απαιτούν από την ΔΜ αλλαγή του Συντάγματός της. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι στη ΔΜ δεν υπάρχει εθνικισμός, όπως και στην Ελλάδα22.

Οποιοσδήποτε από τους εθνικιστές Μακεδονομάχους γνωρίζει ελληνική ανάγνωση, θα πρέπει να μπορεί να αντιληφθεί ότι το παραπάνω άρθρο αναφέρεται στην υποχρέωση του κράτους της ΠΓΔΜ να μεριμνά για όσους έχουν την εθνική της ιθαγένεια σε γειτονικές χώρες. Θεσμική διατύπωση αναμενόμενη από ένα έθνος-κράτος για τη προστασία των δικαιωμάτων όσων ορίζει πως ανήκουν στο εθνικό του σύνολο, όσο αναμενόμενη είναι η προσπάθεια κάθε έθνους-κράτους να υπερασπίζει τα δικαιώματα των εθνικών μεινοτήτων του στο εσωτερικό άλλων εθνών-κρατών. Η διευκρινιστική προσθήκη, μάλιστα, που τονίζει τον κανόνα της ‘’μη παραβίασης’’ κυριαρχικών δικαιωμάτων άλλων χωρών, διαλύει τις όποιες παραγνώσεις. Το έθνος-κράτος αυτό, όπως και κάθε έθνος-κράτος, δρα εντός θεσμικών ορίων που αποκρυσταλλώνουν ένα συσχετισμό δυνάμεων στο σύστημα των καπιταλιστικών κρατών.

Β) Αν η ισχύς του ελληνικού καπιταλισμό έναντι της ΠΓΔΜ είναι συντριπτική, το ίδιο συντριπτική είναι και η ισχύς του ελληνικού στρατού23. Ο ελληνικός στρατός είναι ο 5ος σε ισχύ στρατός του ΝΑΤΟ και ο 28ος συνολικά στον πλανήτη ενώ ο αντίστοιχος της ΠΓΔΜ είναι 122ος σε σύνολο 133 κρατών. Καταλαβαίνουμε εύκολα το μέγεθος λοιπόν της γελοιότητας όσων διατυμπανίσουν ότι το ελληνικό κράτος θα μπορούσε να κινδυνέψει από επεκτατικές βλέψεις της γείτονος. Ειδικά όταν οι σημερινές “λύσεις” προωθούνται με τη συνεργασία Ελλάδα-ΝΑΤΟ-ΗΠΑ. Όσοι φοβούνται μήπως και κινδυνέψει το ελληνικό κράτος, σίγουρα δεν έχουν φοβηθεί ποτέ τόσο, όσο οι νεκροί που βουλιάζουν στον πάτο του Αιγαίου, όσο οι μετανάστες που είναι αιχμάλωτοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης,παρακαλώντας για άσυλο, μετά τη συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας-Ε.Ε, δεν έχουν ακριβώς τους ίδιους λόγους να φοβούνται ως “Έλληνες” όσο θα έπρεπε να φοβούνται για το παρόν και το μέλλον το δικό τους και των παιδιών τους ως παραπροϊόντα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης τα χρόνια των “μνημονίων”, δεν θα έπρεπε να φοβούνται τόσο όσο οι διαλυμένες χώρες με τις ευλογίες του ελληνικού καπιταλισμού που παρέχει πολεμικές βάσεις, συνεκπαιδεύεται στρατιωτικά με τον ευρωατλαντικό άξονα και στέλνει δολοφονικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.

Γ) Το ελληνικό κράτος είναι μέλος των ισχυρότερων καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών ολοκληρώσεων και χρησιμοποιεί αυτήν ακριβώς την θέση του σε αυτές ως εκβιασμό προς την κυβέρνηση της ΠΓΔΜ διαχρονικά ασκώντας veto ως προς την ένταξη της στους παραπάνω οργανισμούς μέχρι να ικανοποιηθούν πλήρως οι απαιτήσεις της ελληνικής διπλωματίας.

Με δεδομένη λοιπόν την επιθετικότητα που εκφράζεται μονόπλευρα από το ελληνικό κράτος που αρνείται ακόμα και δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού της γείτονος χώρας, εμείς από την πλευρά μας τονίζουμε την παγίδα του εθνικισμού που απλώνεται ως άλλο πέπλο της μάγια ώστε να παραμείνει κρυφό από το εργατικό κίνημα και εδώ και στην ΠΓΔΜ το πραγματικό επίδικο της σύγκρουσης. Η στοίχιση πίσω από κάλπικες εθνικές ενότητες ώστε να μπορέσει η άρχουσα τάξη και στις δύο πλευρές να περάσει την αντιδραστική ατζέντα της στο εσωτερικό. Την ώρα που το νέο πολυνομοσχέδιο τσακίζει ότι απέμεινε από τα εργατικά δικαιώματα και μαζί με αυτά και το δικαίωμα στην απεργία, έρχεται μια αναβίωση του παλιού σικέ εθνικού κινδύνου να συντάξει τον εθνικό κορμό στο πλάι της άρχουσας τάξης για να περάσουν οι νέες της μεγάλες ιδέες. Από την άλλη πλευρά σε μια χώρα που μαστίζεται από εσωτερικές εθνοτικές διαφορές ,φτώχεια και ανεργία, η σύγκρουση με την Ελλάδα δένει άψογα με τις προθέσεις της εκεί άρχουσας τάξης για ένταξη στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.

5. Χρειάζεται απάντηση του αντιπολεμικού-διεθνιστικού κινήματος

Τα ονόματα και οι πολιτισμικές ταυτότητες συμπυκνώνουν υλικές και κοινωνικές σχέσεις, και δεν είναι παρά μια στιγμή στην εξωτερική πολιτική κάθε έθνους-κράτους. Όσον αφορά το επίδικο ζήτημα, κανείς δεν μπορεί να ξεμπερδέψει απλώς με την επίκληση του δικαιώματος στον “αυτοπροσδιορισμό” παντού και πάντα, αφού αυτοπροσδιορισμός μπορεί να είναι και ο εθνικισμός του ελληνικού κράτους και μερίδας του ελληνικού λαού, ο “αυτοπροσδιορισμός” μπορεί να οδηγεί σε αποκλεισμό ενός ονόματος και μιας ταυτότητας από μια άλλη ταυτότητα. Η αρχή του “αυτοπροσδιορισμού” των κοινοτήτων, ως γενική αρχή, δεν σημαίνει παρά την αλληλοαναγνώρισή τους. Από θέση αρχής, λοιπόν, υποστηρίζουμε υπό όρους τον αυτοπροσδιορισμό κάθε κοινοτήτας, και αυτοί οι όροι δεν είναι παρά η αμοιβαία, αντιπολεμική, αντιεθνικιστική συνύπαρξη και συμβίωση των κοινοτήτων μεταξύ τους. Υποστηρίζουμε δηλαδή εκδοχές του όρου Μακεδονία όχι ως κυβερνητική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και του ΝΑΤΟ στη διαδικασία που έχουν δρομολογήσει για τα συμφέροντα των καπιταλιστικών σχηματισμών και των γεωπολιτικών ανταγωνισμών που εκπροσωπούν. Στηρίζουμε εκδοχές του ονόματος Μακεδονία με φορείς τα ίδια τα υποκείμενα της εκμετάλλευσης, μέσα σε μια διαδικασία επικοινωνίας που αμυδρά κατά τόπους ήδη υπάρχει και η οποία πρέπει να εντατικοποιηθεί και να γενικευτεί, στο βαθμό που οι εκδοχές αυτές αλληλοαναγνώρισης επιτρέπουν την αλληλέγγυα, πολυεθνική και πολιτισμική συνύπαρξη και ανταλλαγή των κοινοτήτων-αμοιβαία συνύπαρξη σε σχέση με την οποία η μορφή του έθνους-κράτους είναι εξ ορισμού, σε τελική ανάλυση, εχθρική. Φυσικά, το νεωτερικό έθνος-κράτος δεν στηρίζεται παρά στην οριοθέτηση και οργάνωση μιας εθνικής αγοράς σε σχέση με άλλες εθνικές αγορές, και στην ανάπτυξη των εμπορευματοχρηματικών, κεφαλαιοκρατικών σχέσεων. Αυτό αποδεικνύει και η η πολιτική του ελληνικού καπιταλισμού στα Βαλκάνια. Δεν αρκεί ο αφηρημένος αντιπατριωτισμός ή ο αφηρημένος διεθνισμός, αλλά η συγκεκριμένη στοχοποίηση του κρατικού, ταξικού πατριωτισμού του δικού μας, ελληνικού κράτους, και η πραγματική οικοδόμηση κοινοτήτων αγώνα που το διαπερνούν, αναζητώντας νέους υλικούς, συναισθηματικούς και εκφραστικούς κοινούς τόπους όλων των καταπιεσμένων.

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως το ζήτημα με την διαμάχη για την ονομασία της γειτονικής χώρας δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα μεμονωμένο ζήτημα. Εμείς δεν βλέπουμε τη μία μόνο την Τουρκία και τον Ερντογάν, την άλλη μόνο το Ισραήλ και την Παλαιστίνη, μετά ξεκομμένη τη ΠΓΔΜ, έπειτα τους Γερμανούς και τα Μνημόνια, κ.ο.κ. Αντίθετα, βλέπουμε σαν ταξική και εκμεταλλευτική σταθερά τις επιδιώξεις της ελληνικής κυρίαρχης τάξης, των επιχειρηματιών, των τραπεζών, των εθνικών εργολάβων, των εφοπλιστών. Βλέπουμε πως όλο το “μακεδονικό ζήτημα” εντάσσεται οργανικά στους σχεδιασμούς του ελληνικού κράτους για επέκταση οικονομική, πολιτική και στρατιωτική στη “ζώνη ευθύνης” του “Βαλκάνια-Μ. Ανατολή- Β. Αφρική, στην τομή τριών ηπείρων σε κρίση, ως “νησίδα σταθερότητας και άμυνας/ασφάλειας” και άρα ως ορμητήριο για κάθε δυτική καπιταλιστική επέκταση. Το ελληνικό κράτος κλείνει ένα ένα τα ανοικτά του μέτωπα, πρώτα στα Βόρεια σύνορα του (ΠΓΔΜ-Αλβανία), ώστε ελεύθερα μετά να αφοσιωθεί με όλη του την επιθετική ένταση προς ανατολάς. Το ελληνικό κράτος πολεμά , συνάπτει στρατηγικές συμμαχίες κλείνει άξονες (Ελλάς-Αίγυπτος, Κύπρος Ισραήλ) με την διαφαινόμενη ''ντροπαλή'' είσοδο και της Ιορδανίας, εξοπλίζεται (πρόγραμμα αναβάθμισης των
f-16, αγορά φρεγατών για ανανέωση του στόλου) δεν διαχωρίζει τα ζωτικά συμφέροντα αλλά επιθετικά και προς όλες τις κατευθύνσεις επεκτείνει την στρατηγική του. Μια καθαρά ιμπεριαλιστική στρατηγική με πάτρονα τις Η.ΠΑ. το ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.

ΔΕΝ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ-ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ
ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.

Η ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ θεωρεί ότι το εργατικό κίνημα πρέπει να σταθεί αντιμέτωπο με το σύνολο του αστικού κόσμου, να εναντιωθεί στο σύνολο των εθνικισμών και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Προτείνουμε την κοινή πάλη των εργαζομένων ενάντια στους Μεγαλοιδεατισμούς και τον επεκτατισμό στα Βαλκάνια, στην Ισχυρή Ελλάδα, τον Νεοοθωμανισμό και τους εθνικιστές Τσάμηδες, τα Ορθόδοξα και Μουσουλμανικά Τόξα, τις ΑΟΖ και τα ενεργειακά σχέδια τους, την εκ νέου μοιρασιά Ζωνών Επιρροής και Αγορών, τις ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ-ελληνική ολιγαρχία.
Το εργατικό διεθνιστικό αντικαπιταλιστικό κίνημα πρέπει να μπλοκάρει-ανατρέψει το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής και καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, τους σχεδιασμούς καπιταλιστικής κερδοφορίας εντός και εκτός Ελληνικών συνόρων, που σημαίνουν Εκμετάλλευση-Καταπίεση-Κρατική Τρομοκρατία-Πολέμους-Προσφυγιά.

Πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους διεθνιστικού συντονισμούχρειάζεται να ξεπεραστεί ο απομονωτισμός διαφόρων αντιπολεμικών, διεθνιστικών και αντιφασιστικών πρωτοβουλιών.

Η Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση απευθύνει κάλεσμα σε όλα τα σωματεία, τους φοιτητικούς συλλόγους, τις συλλογικότητες γειτονιάς και τις ριζοσπαστικές κινήσεις/συντονισμούς, σε κάθε αγωνίστρια και αγωνιστή του μαζικού κινήματος, για την Συγκρότηση ενός ευρύτερου Αντιπολεμικού Συντονισμού. Ενάντια στον πολεμικό άξονα στον οποίο εμπλέκεται η Ελλάδα, ώστε να κάνουμε πράξη μια πρώτη μορφή κοινής στόχευσης ενάντια στον κοινό εχθρό, το κεφάλαιο, τον εθνικισμό και το κράτος.

Σε αυτή τη συγκυρία, η ΑΔΚ καλεί στις αντιφασιστικές-αντιεθνικιστικές κινητοποιήσεις ενόψει των εθνικιστικών συλλαλητηρίων, που πρέπει να πάρουν αντιπολεμικό και διεθνιστικό χαρακτήρα, σε σύνδεση με τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια του εργατικού κινήματος και όλες τις πολύμορφες δράσεις ενάντια σε κάθε ρατσιστική και έμφυλη καταπίεση.


ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΥΜΕ για ελληνική ολιγαρχία-ΝΑΤΟ-ΕΕ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ